Czy kobieta, która wyrzuciła swoje dzieci z domu, może być dobrą matką dla trzeciego, jeszcze nienarodzonego dziecka? Myślę, że czeka go taki sam los, jak moje wnuki. Po prostu nie potrafię ująć w słowa tego, co czułam w dniu, w którym to wszystko się stało i zobaczyłam te biedne dzieci. Przede wszystkim, byłam zła na syna, że nie wniósł do sądu sprawy, o odebranie dzieci byłej żonie. Miałam ochotę rozerwać tą dziewczynę na kawałki.
Miesiąc temu, wyszłam wynieść śmieci i zawołał mnie mały chłopiec, trzymający za rękę swoją młodszą siostrę. Oboje byli brudni, mokrzy po deszczu, mieli na sobie cienkie ubrania, mimo że było zimno. Dziewczynka płakała non stop, a chłopiec ją uspokajał, ale bezskutecznie.
Nie wiem dlaczego, ale nie poznałam swoich wnuków. Kiedy Staś zawołał mnie: „Babciu Weroniko!” Serce mi ścisnęło i na ich widok wybuchłam płaczem. Natychmiast poszłam do pobliskiego sklepu, kupiłam owoce, jogurt oraz ciastka i pognaliśmy do domu. Umyłam dzieci, nakarmiłam kolacją, potem owocami i słodyczami. Natalka natychmiast zasnęła. Ze Stasiem rozmawiałam do późnej nocy. Okazało się, że zostali wyrzuceni z domu przez własną matkę i ojczyma.
Ich mama była w ciąży z trzecim dzieckiem, ze swoim nowy partnerem, alkoholikiem. Dzieci bawiły się i hałasowały, a ona się na nie wściekła i kazała im iść na podwórko, podczas, gdy sama sprzątała dom. Staś z Natalią poszli do parku, żeby się pohuśtać. Gdy zaczęło się ściemniać, poszli do domu. Ojczym powiedział przez drzwi, że mama została zabrana do szpitala położniczego, a on się nimi nie będzie zajmował. Poszli więc przed siebie. Stasiu cudem przypomniał sobie moją ulicę i z grubsza budynek, w którym mieszkam. Ma teraz 9 lat, a ostatni raz odwiedził mnie, gdy miał 7 lat. Natychmiast zadzwoniłam do syna, który wyjechał w delegację i postanowiliśmy przejąć opiekę nad dziećmi. Pomogła nam w tym policja i sąd rodzinny, dzieci mieszkają teraz ze mną i moim synem. Mają wreszcie kochającą rodzinę.
