Poznaliśmy się z Tobiaszem w pracy. Oboje pracujemy jako nauczyciele w szkole. Początkowo nie planowaliśmy ślubu, bo nie mieliśmy wystarczająco pieniędzy na wesele, ale w końcu zdecydowaliśmy się na skromną uroczystość, tylko dla najbliższych, a zamiast wesela, zaprosiliśmy gości na obiad. Teściowa od razu mnie nie polubiła.
Ciągle powtarzała Tobiaszowi: „Po co Ci to? Jak będziecie żyć? Macie małe pensje, a potem pojawią się dzieci. I co potem? Nie macie mieszkania, żadnego zaplecza finansowego, a wy się pobraliście. O czym wy myśleliście? Na co liczyliście? Ja wam nie pomogę, ja już swoje odpracowałam. Powinieneś zrobić tak, jak twoja siostra. Znalazła sobie bogatego męża i teraz żyje bez problemów. Ty też mogłeś znaleźć sobie lepszą partię”.
Nie raz słyszałam, jak mówiła to mojemu mężowi, ale milczałam.
Po ślubie teściowa wpuściła nas do swojego jednopokojowego mieszkania, które wcześniej wynajmowała. Byliśmy jej bardzo za to wdzięczni. Zrobiliśmy niewielki remont i zaczęliśmy tam mieszkać. Wkrótce potem zaszłam w ciążę i poszłam na urlop macierzyński. Urodziły nam się bliźniaczki. Aby utrzymać rodzinę, Tobiasz znalazł dodatkową pracę. I wszystko układało się w miarę dobrze. Dziewczynki były grzecznymi niemowlakami, więc sama radziłam sobie z nimi, a mąż mógł spokojnie pracować.
Potem mąż szwagierki wyrzucił ją z domu, ponieważ złapał ją na zdradzie. Wtedy teściowa poprosiła nas, żebyśmy opuścili jej mieszkanie, aby jej córka mogła tam zamieszkać z wnukiem.
Byliśmy w rozterce. Nie mieliśmy oszczędności, za które moglibyśmy wynająć mieszkanie. Ja z rodziców miałam tylko ojca. Kocham go, ale wtedy od kilku lat nie wychodził z nałogu alkoholowego. Po śmierci matki zaczął topić swój smutek w alkoholu. Nie mieliśmy, dokąd pójść. Nie było innego wyjścia, musieliśmy wprowadzić się do mojego ojca.
Przenieśliśmy się z dwójką dzieci i rzeczami do mojego domu rodzinnego. Było tam bardzo brudno. Ojciec, jak zawsze, był pijany. Spędziłam kilka dni porządkując mieszkanie i ogarniając wszystko. Ojciec, widząc wnuczki, postanowił się zmienić. Przestał pić. Bardzo się z tego cieszyłam, bo nawet na to nie liczyłam. Mieszkaliśmy razem. Dziewczynki podrosły i teraz dziadek się nimi zajmuje, a ja mogłam wrócić do pracy. Wspólnymi siłami odremontowaliśmy dom i ogród. Teraz nie przypominał już pijackiej meliny, którą zastaliśmy na początku, a stał się prawdziwym DOMEM, w którym na stałe zagościły radość i szczęście.
Jak widać, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
