Wszyscy wokół uważali, że jesteśmy idealną rodziną, ale to, co się stało później, zszokowało wszystkich.

Jestem żonaty z Dorotą już od czterech lat. Przez cały ten czas byłem przekonany, że dobrze znam moją żonę. Przecież zanim się pobraliśmy bardzo długo się ze sobą przyjaźniliśmy. Teraz jesteśmy małżeństwem i mamy syna. Wielu uważało naszą rodzinę za wzór do naśladowania. Nigdy nie kłóciliśmy się z żoną, a obowiązki domowe były uczciwie podzielone. W naszym małżeństwie jest romantyzm, a także troska o siebie nawzajem. Finansowo również jesteśmy zabezpieczeni. Naprawdę uważam siebie za szczęśliwego człowieka. Jednak ostatnio odczuwałem, że coś zmieniło się w zachowaniu mojej żony. Stała się nerwowa, przestała rozmawiać przez telefon w mojej obecności.

Próbowałem szczerze z nią porozmawiać, ale mówiła, że to przez stres w pracy. Uwierzyłem jej. Dopiero później podsłuchałem jej rozmowę z matką. Mówiły o pewnym dziecku o imieniu Natalka.
-Nie, nie będę w stanie przyjechać do niej w tym tygodniu. Pauza. -Nie, mamusiu, spróbuję przyjechać następnym razem.
Wtedy nic nie powiedziałem, ale wieczorem, gdy syn zasnął, usiadłem obok żony.
– Kochanie, kim jest Natalka? – spokojnie zapytałem.

Żona zbladła i spuściła wzrok. Powiedziała mi prawdę. Przed poznaniem mnie Dorota spotykała się z chłopakiem, który ją opuścił, gdy dowiedział się, że jest w ciąży. Została sama i mimo wszystko urodziła córkę. Kiedy poznała mnie, bała się, że nie przyjmę jej z dzieckiem, dlatego Natalka została z teściową. Bała się, że ją opuszczę, gdy się dowiem. Teraz dziewczynka mieszka z nami i absolutnie nie mam nic przeciwko niej. Nie podobało mi się tylko to, że żona tak długo mnie okłamywała.
Po ostatnich wydarzeniach pozostało dość nieprzyjemne odczucie.