Wnuki widzą owoce tylko raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę syczała synowa, rzucając we mnie oskarżycielskie spojrzenia. W snach świat jest płynny i miękki w tym śnie synowa stawia mi zarzut, że kocham koty bardziej niż własne wnuki. Ale przecież każde dziecko ma ojca i matkę, którzy powinni dbać o zbilansowane wyżywienie swoich pociech, a moje koty mają już tylko mnie. Kiedy próbowałam delikatnie zasugerować synowi i jego żonie, że z tym rozmnażaniem można by zwolnić, usłyszałam: Nie twoja sprawa. Więc już się nie wtrącam. Dokarmiam swoje koty markową karmą i wsłuchuję się w pretensje synowej-matki Polki.
Ślub syna odbył się, gdy synowa była już w stanie błogosławionym. Oboje przysięgali, że to uczucie ogromne jak Bałtyk, a ciąża to zupełny przypadek, taki sen, który się przyśnił przez pomyłkę. Patrzyłam na nich z niedowierzaniem, ale nie komentowałam. Syn jest dorosły, musi ponosić konsekwencje własnych wyborów.
Synowa, zanim poszła na urlop macierzyński, była kasjerką w Biedronce. Praktycznie całą ciążę ciągnęła zwolnienia lekarskie mówiła, że nie znosi ludzi, zwłaszcza tych wchodzących codziennie w konflikt. Jej charakter nigdy nie grzeszył łagodnością, więc bez trudu wierzę, że miała w tych bijatykach swój udział.
Jej charakter nie szczególnie mnie dotykał, bo każdy z nas miał swoje mieszkanie. Ja w garsonierze na osiedlu pod lasem, oni w trzypokojowym M3 na kredyt hipoteczny. Przed ślubem sprzedaliśmy naszą wspólną trzypokojową ja kupiłam sobie kawalerkę, a syn zainwestował swoją część w kredyt na nowe M3.
Po co ci taka duża klitka i taki kredyt? pytałam, zanim jeszcze wyznał mi, że zaraz bierze ślub. Potem wszystko się wyjaśniło.
Za kredyt syn płacił sam, bo żona właściwie na stałe mieszkała na L4 i ciągle tylko wydawała pieniędzy w ich domu brakowało jak świeżego powietrza w duszny dzień.
Nie wtrącałam się, żeby potem nie stać się tą wiedźmą, która wszystko popsuła. To jego wybór taka żona, takie życie. Kiedy nie dzielimy kuchni i łazienki, mogą żyć jak chcą. Dzieli nas blok i kilka przystanków tramwaju, ale syn czasem po pracy wpadał na obiad. Synowa twierdziła, że nie może znieść zapachów gotowania. Może i prawda nie będę się kłócić z cudzym snem.
Kiedy na świecie pojawił się pierwszy wnuk, chciałam pomóc synowej pierwszy raz wszystko bywa przecież trudne. Zostałam jednak grzecznie wyproszona poradzi sobie sama, rad jest już cała masa na forach, a jej matka zawsze pod ręką. Nie pchałam się więcej. Od czasu do czasu wpadałam z paczką ciastek i zabawką dla wnuka, ale nigdy z ofertą pomocy.
Życie z kredytem, żoną i małym dzieckiem było trudne, ale syn się nie skarżył, a ja tylko karmiłam go obiadem i pocieszałam, że jak żona wróci do pracy, będzie lżej. Ale do tej pracy wrócić synowa nie zamierzała. Gdy pierwsze dziecko miało niespełna dwa lata, już była znowu w ciąży. Zasugerowałam, że mogliby trochę przystopować. Synowa była gotowa ryknąć:
Nie wciskaj nosa w nie swoje sprawy! Radzimy sobie. Sami żyjemy, nie prosimy o pomoc!
Syn rzucił okiem na temat świadczenia 500+, ale ja już nic nie mówiłam. Relacje z synową były i tak chłodne, a po jej naganie ograniczyłam kontakt do minimum. Wnuka widywałam, kiedy syn go przyprowadzał, do nich już nie chodziłam.
Mijały kolejne miesiące ja żyłam jak we śnie w swoim własnym bloku, a syn i jego rodzina w swoim. Często syn, z podkrążonymi oczami, opowiadał o braku pieniędzy i o tym, jak z żoną coraz częściej się kłócą. Co ja miałam poradzić? Rozwiedź się? Zmień pracę? Porozmawiaj z żoną? Wszystko wydawało się we śnie nierealne, jakby świat puchł i kurczył się na przemian.
Urodził się drugi wnuk i nawet nie zostałam zaproszona na powitanie. To bolało, ale nie zamierzałam robić cyrków synowa miała do mnie swój stosunek, a syn nie miał odwagi sprzeciwić się jej słowom.
Drugiego wnuka zobaczyłam pierwszy raz, gdy miał już siedem miesięcy łaskawie pozwolono mi przyjść na urodziny starszego. Przyniosłam podarki dla obu wnuków, ciasto i owoce, wiedząc, że z pieniędzmi u nich krucho. Synowa tylko chodziła po pokoju jak posąg z granitu, udając, że mnie prawie nie widzi.
Nie mam już wieku, by biegać za czyjąś łaską, więc do nich się nie pchałam, a i oni mnie nie zapraszali. Rozmawiałam głównie ze starszym wnukiem, którego czasem syn przywoził do mnie młodszego matka nie puszczała.
Z pieniędzmi ciągle u nich ciężko. 500+ i zasiłki nie stały się zbawieniem, cięgiem słyszałam echa kłótni o pieniądze synowa nie potrafiła oszczędzać, a syn powtarzał, że nie jest przecież Orlenem.
Ostatnio wpadłam na synową w Żabce i zauważyłam, że znowu idzie z brzuchem do przodu, jakby w śnie rosła szybciej niż czas.
Spojrzała do mojej siatki z zakupami tam ukryta była najlepsza karma dla kotów.
Jak trzeba! Wnuki widzą owoce raz w miesiącu, a ona karmę dla kotów za pół pensji kupuje! splunęła niemal słowami, ciągnąc starszego za sobą jak cień.
A kto jest winien temu, że ja mogę sobie pozwolić na porządne jedzenie dla zwierząt, a oni na owoce dla dzieci już nie? Wie, że pieniądze to u nich towar deficytowy, że kredyt ciąży, a mąż z pracą szału nie ma, a ona dalej mnoży dzieci jak marchew.
Może powinna sama zadbać o zarobek na owoce? Czemu ja mam główkować, jak zapewnić jej dzieciom witaminy? Teraz już pewnie zakaże mi kontaktów z wnukami, bo jestem niewłaściwą babcią nie rozdaję bez reszty wszystkiego, co mam.
Trzeba mieć własny rozum, śniłam sobie w tym dziwnym, rozmytym świecie, ale mojej synowej, jak się zdaje, go brak. Najgorzej, że chyba i mojemu synowi.
