Moje jedyne wspomnienia o ojcu to wieczne kłótnie, krzyki i awantury z mamą. Mieszkaliśmy wówczas w mieszkaniu komunalnym. Warunki nie były szczególnie zachwycające, nie mieliśmy też za bardzo z czego żyć – delikatnie mówiąc. Mama zawsze była w pracy, bo zawsze brakowało nam pieniędzy. A ojciec zawsze znajdował tysiące powodów do zazdrości. Pewnego dnia wybraliśmy się do sklepu na zakupy. Mama zaśmiała się z żartu sprzedawcy. Ojciec z trudem powstrzymywał się od awantury na oczach wszystkich tam obecnych. Do dzisiaj pamiętam, jak zrobił się czerwony ze złości i po chamsku wyprowadził moją mamę ze sklepu.
Kiedy wróciliśmy do domu, urządził tam prawdziwy spektakl. Jego kulminacją było uderzenie pięścią w twarz mojej mamy.
Innym razem ktoś żartem mu zasugerował, że nie jestem jego biologiczną córką. Przez długi czas potem ojciec sugerował matce niewierność. Matka znosiła to wszystko w milczeniu.
Ojciec opuścił nas, gdy skończyłam dwanaście lat. Gdy odszedł, zaczęliśmy żyć jeszcze biedniej niż wcześniej. Dawne czasy wydawały nam się więc bajką. Mama zaczęła pracować na dwa etaty jednocześnie, wracając do domu tylko spać. Wtedy prawie jej nie widywałam. Wszystko stało się trochę łatwiejsze, gdy skończyłam szkołę. Dostałam się na studia dzienne i znalazłam pracę na pół etatu. Później udało mi się znaleźć dobrze płatną pracę i szczęśliwie wyjść za mąż.
Teraz, po raz pierwszy od dłuższego czasu, ja i moja mama faktycznie żyjemy, a nie wegetujemy. Kilka dni temu dostałam wiadomość od mojego ojca. Napisał, że bardzo chce się ze mną porozumieć i poprosił, żebyśmy się spotkali. Teraz zastanawiam się co zrobić.
Zapytałam znajomych o radę i większość z nich mi powiedziała, żeby go wysłuchać i postarać się go zrozumieć. Ale nie wiem, czy w ogóle chcę go widzieć. Nie uważam go za członka rodziny. Nie powiedziałam mamie o tym, co napisał do mnie tata – nie chcę, żeby się martwiła. Cały czas zastanawiam się co zrobić.
