12 maja
Nigdy nie sądziłem, że ten dzień nadejdzie. Tata, poznaj moją narzeczoną, a twoją przyszłą synową, Małgorzata! rozpromieniony Paweł wszedł do pokoju.
Co proszę?! aż podskoczyłem z zaskoczenia. Jako profesor nauk humanistycznych, Roman Wilczyński, nie spodziewałem się takich niespodzianek. To chyba żart? Wybacz, synu, nie bardzo mi do śmiechu!
Przyglądałem się jej dłoniom, nie mogąc powstrzymać się od negatywnych myśli. Paznokcie u tej dziewczyny wyglądały, jakby nie znały wody ani mydła. Ta brud pod paznokciami mówił wszystko Przemknęła mi przez głowę pełna goryczy myśl: Boże, dobrze, że moja Ewelina już nie żyje i tego nie widzi. Zawsze chcieliśmy wychować Pawła na kulturalnego człowieka
Mówię poważnie! odparł syn zaczepnie. Małgorzata zamieszka z nami, a za trzy miesiące bierzemy ślub. Jeśli nie chcesz uczestniczyć w moim życiu, trudno poradzę sobie!
Dzień dobry! powiedziała Małgosia i ruszyła śmiało do kuchni. Przywiozłam pierogi, powidła malinowe, suszone grzyby wymieniała produkty, wyciągając je z swojej mocno znoszonej torby.
Złapałem się za serce, widząc jak powidła spłynęły po śnieżnobiałej ręcznie haftowanej serwecie. Serce mi pękało! Pawle! Opamiętaj się! Jeśli robisz to na złość, to przesadziłeś. Skąd wytrzasnąłeś tę dziewuchę ze wsi?! Nie zgadzam się, żeby mieszkała w moim domu! wybuchłem.
Kocham Małgosię. Moja żona ma prawo mieszkać ze mną! odpowiedział szyderczo syn.
Dotarło do mnie, że Paweł po prostu chce mi dopiec. Wyszedłem do swojego pokoju bez dalszej kłótni. Odkąd zmarła Ewelina, moje stosunki z synem bardzo się pogorszyły. Zrezygnował ze studiów, przestał mnie szanować, zaczął prowadzić życie pełne rozrywki i beztroski.
Miałem nadzieję, że kiedyś znów będzie takim, jak dawniej spokojnym, kulturalnym, dobrym. Tymczasem z każdym dniem oddalał się coraz bardziej. Dziś przyprowadził do domu wiejską dziewczynę, dobrze wiedząc, jak bardzo się temu sprzeciwiam
W końcu Paweł i Małgorzata wzięli ślub. Nie poszedłem na wesele. Nie potrafiłem pogodzić się z tym, że miejsce mojej Eweliny wzorowej pani domu, matki i żony zajęła nieporadna, nieokrzesana dziewczyna spod Kielc, która nie potrafiła sklecić dwóch zdań. Synowa zdawała się nie zauważać mojego chłodu; starała się dogodzić, ale tylko pogarszała sprawę. W niej nie dostrzegałem ani krzty dobrego wychowania, tylko wiejskie maniery
Paweł, znudzony rolą przykładnego męża, wrócił do dawnych nawyków imprezy, alkohol. Coraz częściej słyszałem ich awantury i, przyznaję, trochę mnie to cieszyło liczyłem, że Małgosia w końcu opuści mój dom.
Panie Romanie! wbiegła kiedyś do pokoju synowa, zapłakana. Paweł chce rozwodu! Wyrzuca mnie na bruk, a ja jestem w ciąży
Na bruk? Przecież nie jesteś bezdomna. Wracaj do wsi, skąd przyjechałaś. A ciąża nie daje ci prawa mieszkać tutaj po rozwodzie. Przykro mi, nie będę wtrącać się w wasze sprawy odpowiedziałem bez żalu, ciesząc się w duchu, że wreszcie pozbędę się kłopotliwej synowej.
Małgorzata płakała, pakując rzeczy. Nie rozumiała, dlaczego tak ją znienawidziłem, dlaczego Paweł potraktował ją jak starą zabawkę i wyrzucił do śmietnika. Miała duszę, uczucia czy fakt, że jest ze wsi, znaczy, że nie zasługuję na szacunek?
***
Minęło osiem lat Mieszkam w domu spokojnej starości pod Warszawą. W ostatnich latach strasznie się zestarzałem. Oczywiście Paweł szybko załatwił mi miejsce tutaj, żeby pozbyć się problemu.
Dotknął mnie los wdowca i starca. Uczyłem tyle pokoleń miłości, szacunku, troski do dziś otrzymuję listy od dawnych uczniów Ale własnego syna wychować nie potrafiłem.
Roman, masz gości! zawołał współlokator wracając z parku.
Paweł? wyrwało mi się, choć wiedziałem, że to niemożliwe. On szczerze mnie nie znosi.
Nie wiem, pielęgniarka kazała cię zawołać. Ruszaj się! uśmiechnął się kolega.
Wziąłem laskę i powoli wyszedłem z dusznego pokoiku. Schodząc, zobaczyłem ją i od razu rozpoznałem, mimo upływu lat.
Witaj, Małgosiu powiedziałem cicho, spuszczając wzrok. Do dziś miałem wyrzuty sumienia, że osiem lat temu nie stanąłem w jej obronie
Panie Romanie?! Ale się pan zmienił, Czy pan choruje? zapytała ciepło, choć w jej oczach tlił się smutek.
Trochę się posypałem uśmiechnąłem się gorzko. Skąd wiedziałaś, gdzie jestem?
Paweł mi powiedział. Wie pan, on nie chce mieć kontaktu z naszym synem. A Kuba ciągle prosi, raz do taty, raz do dziadka To przecież nie jego wina, że go nie uznajecie. On tęskni za rodziną. My tu sami mówiła niepewnie, drżącym głosem Przepraszam, może niepotrzebnie to wszystko
Poczekaj! Jaki jest Kuba? Pamiętam ostatnie zdjęcie, miał trzy latka
Jest tu, przy wejściu. Zawołać go? zapytała nieśmiało.
Koniecznie, dziecko! rozpromieniłem się niespodziewanie.
Do holu wszedł rudawy chłopiec, cały Paweł, tylko młodszy. Kuba niepewnie podszedł do mnie, dziadka, którego nigdy nie widział.
Witaj, chłopcze! Ależ urosłeś łzy napłynęły mi do oczu, gdy go objąłem.
Długo spacerowaliśmy po jesiennych alejach parku wokół placówki. Małgosia opowiadała o swojej trudnej codzienności o śmierci matki, samotnym wychowywaniu syna i prowadzeniu gospodarstwa.
Wybacz mi, Małgosiu! Zawsze uważałem się za mądrego, wykształconego człowieka, ale dopiero teraz rozumiem, że ludzie są cenniejsi przez serce, szczerość, niż przez dyplomy i etykiety powiedziałem przejęty.
Panie Romanie, mam prośbę Małgosia jąkała się, w nerwach poprawiając szalik. Jedź do nas! Jest pan samotny, my też Marzę, żeby mieć w domu bliskiego człowieka.
Dziadku, chodź do nas! Będziemy razem łowić ryby, chodzić do lasu po grzyby Nasza wieś jest przepiękna, a miejsca w domu pełno! prosił Kuba, mocno ściskając moją rękę.
Jadę! uśmiechnąłem się. Wychowania syna zawaliłem Może teraz uda mi się dać to, czego Paweł nigdy nie dostał. A do tego nigdy nie byłem na wsi. Może mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! zaśmiał się Kuba.