W autobusie starsza kobieta przyglądała się młodemu mężczyźnie w białej koszulce, jego ramiona pokryte były tatuażami. Raz po raz odwracała wzrok w stronę okna i mamrotała coś pod nosem.
Mężczyzna w słuchawkach wydawał się oderwany od rzeczywistości muzyka zagłuszała wszystkie dźwięki, nawet nie zauważał jej pełnych dezaprobaty spojrzeń. Ale w pewnym momencie kobieta nie wytrzymała:
Co to za młodzież teraz chodzi! wybuchnęła głośno. Po co sobie takie diabelskie obrazy na ciele malujecie?
Mężczyzna wyjął jedną słuchawkę i spokojnie zapytał:
Babciu, coś nie tak?
Coś nie tak? przedrzeźniła go. Z takim ciałem do nieba się nie dostaniesz, to grzech śmiertelny! Obrzydlistwo. Jak ziemia nosi takich jak ty?
Nie zrobiłem pani nic złego odparł łagodnie. To moje ciało i mogę z nim robić, co chcę.
Te słowa tylko ją rozjuszyły.
Fe! Za moich czasów młodzież tak do starszych nie gadała! zaczęła podnosić głos. Kto ci dał prawo tak się odzywać? To przez was kraj się wali! Chodzą teraz pomalowani jak upiory! Żeby twoi rodzice cię teraz zobaczyli wstyd! Z takimi obrazkami to i porządnej żony nie znajdziesz. Bóg cię ukarze, pamiętaj! Będziesz się tułał po świecie, aż zrozumiesz, jak ciężkie są twoje grzechy!
Przeżegnała się, pokręciła głową i dodała:
Żeby ci ręce uschły, jeśli jeszcze raz igłą ciało popsujesz! Żeby z każdym tatuażem twoja dusza ciemniała!
Mężczyzna nic nie odpowiedział. Tylko ciężko westchnął i spojrzał w okno. Autobus jechał dalej, a kobieta wciąż nie dawała za wygraną:
Och, ciśnienie mi przez ciebie skoczyło, chamie jeden! Dzięki Bogu, nie mam takich dzieci jak ty. Hańba, a nie młodzież!
Lecz nagle jej twarz zbladła, ręka chwyciła za serce.
Oj niedobrze mi duszno wyszeptała.
Ludzie w autobusie obojętnie odwrócili wzrok jedni udawali, że nie słyszą, innie po prostu patrzyli w inną stronę. Nikt się nie poruszył.
Tylko ten mężczyzna z tatuażami zdjął słuchawki i spojrzał na nią uważnie. Potem, ku zaskoczeniu wszystkich, powiedział cicho, ale stanowczo
Babciu jestem ratownikiem medycznym.
Autobus zastygł, jakby czas na chwilę się zatrzymał.
Mężczyzna natychmiast podszedł do kobiety. Sprawnie, bez paniki, zdjął jej gruby szal, rozpiął górny guzik bluzki i pomógł jej głębiej oddychać.
Proszę oddychać spokojnie Niech się pani nie boi powiedział łagodnym głosem, zupełnie niepasującym do chama, za którego go przed chwilą uważała.
Działał pewnie, jakby od dawna wiedział, co robić: sprawdził puls, podniósł ją lekko, by łatwiej jej się oddychało.
Ma silny skurcz, ciśnienie skacze powiedział szybko, sięgając po telefon. Trzeba wezwać karetkę.
Wybrał numer i rzeczowo, jak profesjonalista, podał adres, trasę autobusu i stan kobiety.
Proszę się trzymać, babciu, lekarze już jadą patrzył jej uważnie w oczy. Jestem z panią, wszystko będzie dobrze.
Kobieta, wciąż blada i słaba, ledwo otworzyła oczy. Na moment w jej spojrzeniu pojawiło się zdziwienie, niemal zakłopotanie. Jakby chciała coś powiedzieć, ale zabrakło jej sił tylko słabo skinęła głową.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
