Moja siostra od zawsze pragnęła dostatniego życia, a najlepiej na cudzy rachunek. Kiedy była już w odpowiednim wieku do randkowania, nie szukała miłości, a bogatego mężczyzny. Oczywiście nie mówiła tego wprost, ale jako jedyna siostra znałam jej sekrety. Dlatego, kiedy przyprowadziła do domu swojego narzeczonego, widać było, że nawet nie jest w nim zakochana i nic dobrego z takiego małżeństwa nie wyniknie, ale ona była pewna, że zamożny mąż będzie kluczem do jego szczęśliwego i beztroskiego życia.
I może tak by było, gdyby nie drobny szczegół. Okazało się, że pomimo swojego wieku wcale nie utrzymywał się sam. Mieszkał w mieszkaniu, które należało do jego rodziców, a bogate życie nie było efektem pracy, a po prostu comiesięcznych przelewów od mamy.
Próbowałam ją ostrzec:
– Chyba nie sądzisz, że będą chcieli w rodzinie pasożyta, prawda? Powinnaś być niezależna od mężczyzny i sama zarabiać na przyjemności.
– Przestań. Spodziewamy się już dziecka. Cała rodzina jest we mnie zapatrzona! – przyszła panna młoda radowała się.
Tak bardzo nie mogłam zrozumieć mojej siostry. Współczułam jej wybrankowi, to po prostu nie było sprawiedliwe. Małżeństwo powinno być z miłości, a nie dla pieniędzy!
Odbył się pokaźny ślub, młode małżeństwo z dzieckiem w drodze zamieszkali w mieszkaniu męża (a w zasadzie w mieszkaniu jego rodziców) i żyło im się bardzo dobrze, aż do czasu, kiedy Bartosz nie pokłócił się z ojcem o przejęcie interesów.
Stałam się nawet trochę zazdrosna, bo siostra osiągnęła to, czego chciała.
– Rodzice męża są tak zamożni, że nigdy nie będziemy potrzebowali pracy – cieszyła się, gdy tylko spotykałyśmy się sam na sam.
I być może trwałoby to długo, gdyby nie owa kłótnia. Okazało się, że młody chłopak nie miał zamiaru zajmować się rodzinną firmą. Cały dzień grał w gry komputerowe, oglądał seriale albo spał. Oczywiście wykonywał drobne zlecenia, ale pieniądze, jakie z tego były, w żaden sposób nie mogły zaspokoić tak wysokich potrzeb rodziny. Ojciec dał synowi ultimatum – albo uczy się pracy w rodzinnej firmie, albo sam będzie odpowiedzialny za finanse swojej rodziny.
Minął miesiąc od naszego ostatniego spotkania, a potem zadzwonił mój telefon: przerażona siostra poprosiła mnie o pożyczenie pięciu tysięcy złotych na czynsz do nowego mieszkania.
– Znajdę pracę, zarobię i wszystko Ci oddam. Teraz jesteśmy kompletnie spłukani, nie mamy nic – mówiła płacząc.
Tak zakończyło się jej luksusowe życie. Od tego czasu oboje pracują i o dziwo zwrócili pożyczone pieniądze.
Prawda jest taka, że trzeba być niezależnym i samowystarczalnym. Nie można obarczać utrzymaniem małżonka czy rodziców. Dopiero wtedy można czuć się beztrosko.
