W małych wioskach powszechną praktyką było zawieranie małżeństw nie z miłości, ale z rozsądku. Powody mogły być różne. Czasami była to chęć połączenia gospodarstw, a czasami chęć wżenienia się w bogatą rodzinę. W tej historii młoda para pobrała się po prostu na polecenie rodziców. Ich rodzice byli dobrymi przyjaciółmi. Znali się od dawna i już dawno temu postanowili, że za pomocą swoich dzieci, staną się rodziną. Nie obchodziło ich to, czy ich dzieci się kochają, czy nie. Tak sobie postanowili i tak miało być, a miłość jak mówili, przyjdzie z czasem.
„Razem zamieszkają, to się pokochają” – mawiał ojciec chłopaka.
Po kilku tygodniach presji, młodzi ulegli i się pobrali. Ale nie wszystko poszło zgodnie z planem rodziców młodej pary. Nie kochali się, ale też nie nienawidzili. Znali się od dziecka, a przez przyjaźń ich rodziców, spędzali ze sobą dużo czasu. Byli dla siebie raczej jak brat i siostra, niż mąż i żona. Oczywiście, zamieszkali razem, ale trudno im było zbudować rodzinę, ponieważ nie było między nimi żadnych relacji, z wyjątkiem przyjacielskich. Tak żyli przez 10lat.
Rodzice pary myśleli, że ich małżeństwo przetrwa wiele lat i dalej, uważali ich ślub za dobrą decyzję.
Po tylu latach, mężczyzna miał dość życia pod dyktando rodziców. Usiadł i szczerze porozmawiał z żoną. Powiedział, że już dłużej tak nie może, a ona przyznała mu rację i oznajmiła, że czuje to samo.
Para postanowiła się rozwieść i pójść swoimi drogami.
Rodzice młodych, na wiadomość o rozwodzie, zaczęli obwiniać wzajemnie swoje dzieci. Mieli ciągłe pretensje i non stop się kłócili, o to, kto odpowiedzialny za rozpad ich małżeństwa.
A byli małżonkowie pozostali w przyjaznych stosunkach, nie mieli do siebie żadnych pretensji ani żali. Byli szczęśliwi, że w końcu podjęli tą decyzję i odważyli się żyć swoim życiem.
Każde z nich znalazło swoje szczęście. Ponownie zawarli związki małżeńskie, mają rodziny, dzieci. Nadal po tylu latach są blisko i często się widują, ale nie zamierzają aranżować małżeństw między swoimi dziećmi.
