Szczerze mówiąc, nie mam nic przeciwko mojej teściowej. To miła, słodka kobieta, która całe życie pracowała na swojego, jedynego syna, ale po prostu nie mam nerwów, żeby zrozumieć i zaakceptować jej ulubioną rozrywkę. Prawie całe życie, a ma już 65 lat, matka mojego męża, mieszkała na wsi. Ma tam swój własny dom i duży ogródek. Latem cały swój wolny czas, spędzała w swoim ukochanym ogrodzie, uprawiając pomidory, ogórki, zioła, ziemniaki i wiele innych roślin. Nie raz też obdarowywała nas swoimi plonami, za co jestem jej bardzo wdzięczna.
Teraz moja teściowa ma problemy ze zdrowiem i lekarze poradzili nam, żebyśmy zabrali ją do siebie, oczywiście zgodziliśmy się. Nie mogliśmy zostawić starszej, schorowanej kobiety bez opieki. Przez pierwsze kilka dni, teściowa siedziała w kącie pokoju ze smutną miną i nawet za dużo nie jadła. Postanowiłam z nią porozmawiać i dowiedzieć się, co jest tego powodem. Powiedziała mi, że po prostu się nudzi, nie jest przyzwyczajona do takiego życia. Nie przyjęła mojej rady, aby pójść na spacer po mieście lub zaprzyjaźnić się z sąsiadami, mówiąc, że po co tracić czas.
Zamiast tego błagała mnie, żebym pozwoliła jej postawić na balkonie doniczki z ziemią i posadzić zioła, cebulę i marchewkę, jeśli to możliwe. Zgodziłam się, współczując jej, a potem żałowałam tego po stokroć. Jedna mała doniczka, zamieniła się w setki pojemników z sadzonkami, były też worki z ziemią i nawozem. Gdybym jej nie powstrzymała, całe nasze mieszkanie, zamieniłoby się w ogródek warzywny. Surowo zabroniłam jej uprawiania w domu jakichkolwiek roślin, nawet pietruszki. Teściowa się obraziła, była smutna przez kilka dni. Mój mąż postanowił kupić dla niej małą działkę, na której mogłaby codziennie, chociaż trochę popracować.
