Kiedy Tomasz poszedł do wojska, Julia obiecała, że będzie na niego wiernie czekała. Dotrzymała obietnicy, pisała do ukochanego listy z namiętnymi wyznaniami miłości. Ozdabiała je kwiatami, serduszkami, a na końcu listu, obok słów „całuję Cię”, zostawiała odcisk ust. Naprawdę kochała go bezgranicznie, tak jak tylko człowiek potrafi kochać szczerze. Kiedy Tomka nie było, dni wydawały się miesiącami.
Dziewczyna wciąż nie mogła uwierzyć, że jej ukochany mógł jej to zrobić. Serce podpowiadało jej, że to nieprawda, że on nie mógł o niej zapomnieć. Kiedy Tomasz przestał odpowiadać, na kilka jej regularnych listów, a potem napisał w kilku słowach, że powinna o nim zapomnieć, była zmuszona w to uwierzyć.
Kobieta poślubiła pierwszego, napotkanego mężczyznę. Jej zdeptana miłość i jej serce zostały zamknięte na zawsze, aby nie sparzyć się ponownie. Nikogo nie mogła kochać bardziej, niż Tomka.
Julia była zajęta w kuchni, kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Poszła odebrać, tak jak była ubrana w fartuch i kapcie. Przed nią stał przystojny Tomasz, ubrany w mundur oficerski.
– Nie wierzyłem, że wyszłaś za mąż, więc postanowiłem się upewnić. Widzę jednak, że to prawda – powiedział.
W jego oczach widać było tyle bólu, że wydawało się, że zaraz się rozpłacze.
– Teraz rozumiem, dlaczego nie odpowiadałaś na moje listy.
Odwrócił się, żeby odejść, ale dziewczyna go powstrzymała:
– Jak możesz tak mówić? To Ty pisałeś, żebym o Tobie zapomniała – ze łzami w oczach, próbowała się usprawiedliwiać.
– Ja? Przecież wysłałem ostatni list z wojska dwa tygodnie temu, mając nadzieję, że jeszcze odpiszesz!
Bryła zatrzymała się w gardle Julii. Nie mogła wypowiedzieć ani słowa. Łzy paliły jej twarz, a umysł był pełen pytań: „Jak? Dlaczego?”
Jeszcze tego samego dnia, Julia poszła do rodziców. Być może oni wiedzieli więcej, niż ona. Nigdy nie lubili Tomka, ponieważ nie miał wystarczająco dużo pieniędzy.
– Wybacz nam córko. Chcieliśmy, żebyś miała lepsze życie, bo wiemy, jak to jest, gdy trzeba skubać grosze, żeby kupić słodycze dla swoich dzieci. Sami przez to kiedyś przeszliśmy i chcieliśmy, żebyś tego nie zaznała – mówili na zmianę matka i ojciec, nie mogąc opanować emocji.
– Ale nie patrzyliście na to, że byliście biedni, kochaliście się i wzięliście ślub mimo wszystko. Więc dlaczego chcieliście zniszczyć moje życie? Jak mogliście mi to zrobić? – Dziewczyna robiła rodzicom wyrzuty.
– Proszę – matka podała córce kilkanaście listów.
Czytając je w pokoju obok, szlochała głośno, jak małe dziecko. Ostatni list, o którym opowiedział jej chłopak, zawierał zaschnięty przebiśnieg, a obok niego było napisane: „Długo go szukałem, ale znalazłem go dla Ciebie”.
Wieczorem Julia przeprowadziła poważną rozmowę z mężem. Mężczyzna poza pracą, pieniędzmi i przyjaciółmi, a może i kobietami, jak wielokrotnie podpowiadali jej życzliwi sąsiedzi, nie zauważał wokół siebie niczego.
.
Rozstali się cicho i spokojnie. Po raz pierwszy w życiu, dziewczyna pokonała strach przed ciemnością i wyszła na spacer po mieście. Nie bała się już niczego, bo szła do domu kogoś, kto naprawdę ją kochał i kogo ona nigdy nie przestała kochać.
Czas zmył wszystkie nieporozumienia i urazy. Para dochowała się dwóch wspaniałych synów, którzy dorastają w kochajacej się rodzinie. Dziadkowie są szczęśliwi, że mają wnuki. Teraz wszyscy są pewni, że największe bogactwo jest wtedy, gdy w domu króluje szczera i prawdziwa miłość.
