Wychodzić trzeba po ludzku
Magdalena teraz jest pewna, że kobiety, które rozwiodły się z mężami jeszcze w młodości i żyły bez męża, są o wiele szczęśliwsze. Tak uważa, patrząc ze swojej perspektywy i doświadczenia.
Może niektóre się ze mną nie zgodzą mówi do przyjaciółki Weroniki ale teraz tak myślę.
Być może, ale każda ma swoją drogę. Nie można mówić za wszystkie niepewnie odpowiedziała Weronika. Bo niektóre, nieszczęśliwe w pierwszym małżeństwie, znajdują szczęście w drugim, a nawet w trzecim.
Nie będę się sprzeczać, ale zostaję przy swoim odparła Magdalena. W moim przypadku to był ogromny stres, a przecież przede mną starość, a on podeptał wszystkie moje uczucia. Teraz już nikomu nie ufam.
Magdalena z mężem Jackiem, teściową mieszkającą na tym samym piętrze, i czternastoletnim synem Kacprem spędzali Sylwestra w domu. Wszystko było piękne stół uginał się od świątecznych potraw, teściowa pomagała, więc przywitali Nowy Rok w rodzinnym gronie. Pierwszego stycznia obudzili się późno, bo zasnęli nad ranem, a za oknem huczały petardy i fajerwerki. Teściowa wróciła do siebie wcześniej.
Ten rok zaczął się dla Magdaleny ciężko i niespodziewanie. Po południu Jacek wsiadł do swojego samochodu i wyjechał bez słowa. Po prostu zniknął.
Gdy nastała noc, nie mogła zasnąć. Przerażające myśli kotłowały się w głowie.
Może Jacek miał wypadek? Serce waliło jej jak młot.
Czekała na telefon, na jakąkolwiek wiadomość. Cisza. Jego numer był niedostępny. Rano wstała z bólem głowy i ciśnieniem. Włączyła czajnik. W tym czasie Kacper jeszcze spał, gdy na jej telefon przyszła wiadomość od Jacka: *Nie szukaj mnie. Odszedłem od ciebie.*
Dłonie zaczęły jej drżeć, serce waliło jak oszalałe.
Pójdę do teściowej, pokażę jej tę wiadomość pomyślała, ale zaraz się zatrzymała. Nie, nie będę jej martwić.
A potem przyszło jej do głowy:
A może ona stoi po jego stronie? Pójdę i zobaczymy.
Zdecydowanym krokiem podeszła do sąsiednich drzwi i zadzwoniła.
Proszę, popatrz, co twój syn mi wysłał powiedziała z nienawiścią w głosie.
Magdaleno, to niemożliwe! On nigdy nic nie mówił! Teściowa była w szoku. Ty nic nie zauważyłaś?
Nie. Myślałam nawet, że może stoi po jego stronie.
Co ty! Gdybym wiedziała, dawno bym mu nagadała! Ale widzę, że już za późno Ręce jej drżały. Ale słuchaj, ja zawsze będę po twojej stronie. Nigdy nie zaakceptuję tej jego użyła brzydkiego słowa.
Magdalena zrozumiała, że teściowa też nic nie wiedziała, ale przynajmniej Jacek żył. Już myślała najgorsze.
Nie mogła przełknąć śniadania. Była wściekła, że Jacek okazał się zdrajcą. Nie potrafił spojrzeć w oczy i powiedzieć prawdy.
Spróbuję jeszcze raz zadzwonić pomyślała i wybrała numer.
Odebrała kobieta.
Kto mówi? spytała Magdalena.
Ja? Jego żona odpowiedziała tamta. A pani?
Magdalena nie przyznała się.
Żona kolegi. Muszę z nim porozmawiać. Proszę o adres.
Kobieta podała. Magdalena postanowiła ją odwiedzić. Nakarmiła Kacpra i wyszła.
Mamo, a tata jeszcze nie wrócił? spytał Kacper. Gdzie on jest?
Nie wiem, synku unikała jego wzroku.
Zadzwoniła do Weroniki.
Wesołych Świąt. Zła wiadomość Jacek mnie zostawił.
Żartujesz? To jakiś noworoczny dowcip?
Niestety, nie. Poszedł do innej. Dziś ją odwiedzę.
Chcesz, żebym jechała z tobą?
Nie. Dam radę.
Zadzwoń jak wrócisz.
Magdalena pojechała autobusem na podkrakowskie przedmieścia. Znalazła dom. Drzwi były otwarte. Weszła. Jacek i ta kobieta siedzieli przy stole.
Zauważył ją pierwszy. Zerwał się, blady jak ściana.
Kto to? spytała kobieta.
Jacek milczał.
Jestem jego prawowitą żoną. Mamy syna. A pani kim jest?
Kobieta zrobiła się sina.
Kto cię tu wołał?! wrzasnął Jacek. Wynoś się!
Kobieta wstała.
Mówiłeś, że twoja żona umarła dwa lata temu. Dlaczego mnie okłamałeś?
Magdalena patrzyła, jak Jacek, łasząc się jak pies, tłumaczył się:
Bałem się cię stracić, Kasiu. Chciałem ci powiedzieć później…
Widok tego żałosnego człowieka sprawił, że Magdalena poczuła obrzydzenie.
Jak można mówić, że żona nie żyje? Jeśli kochasz inną, to przynajmniej bądź uczciwy. Ale kłamać, że pochowałeś rodzinę? To już przekracza wszelkie granice.
Opanowała się i spytała kobietę:
Od dawna to trwa?
Od roku. Kochamy się.
Magdalena była w szoku. Przez rok zdradzał ją, a ona nic nie zauważyła.
I co? Mówił, że nie może się wyprowadzić, bo stara, chora matka?
Tak… A teraz mówi, że umarła, więc jest wolny.
Magdalena wybuchnęła śmiechem.
Wszystkich pochował! Ja stoję tu żywa, a jego matka dziś rano dowiedziała się, że syn ją pogrzebał. Uśmiechnęła się szyderczo. No dobrze. Nie będę was grzebać. Żyjcie długo i szczęśliwie. Rozwód sama załatwię.
Wyszła z podniesioną głową. Wróciła wyczerpana. Weronika już na nią czekała.
Magda, jesteś blada…
Wyobraź sobie, Wera. Powiedział jej, że umarłam dwa lata temu. I matkę też pochował. Zaśmiała się nerwowo. Jak można mówić coś takiego?
Weronika siedziała w milczeniu.
To dopiero Jacek… Kto by pomyślał?
Rozwód poszedł gładko. Jacek wspaniałomyślnie zostawiał mieszkanie jej i synowi, zabierał tylko auto.
Twój synik i ciebie ze mną pochował powiedziała teściowej. Mówi, że nam zostawia mieszkanie. Jakbym dla niego wyszła za mąż. A lata razem? Trudności?
Teściowa również nie mogła uwierzyć.
Magdalena przypomniała sobie, jak rok temu Jacek leżał po ciężMagdalena spojrzała na Kacpra, który mocno ściskał ją za rękę, i zrozumiała, że najważniejsze ma tuż obok i że żadne kłamstwa Jacka już ich nie złamią.
