Od ośmiu lat jestem gospodynią domową. Nie dlatego, że to było moim marzeniem, tylko tak ułożyły się sprawy. Mam dwoje dzieci, męża, który pracuje całymi dniami, i dom, który wiecznie się brudzi, jakby był żywym labiryntem kurzu i bałaganu. Każdego ranka budzę się o 5:30. Zanim ktoś otworzy oczy, już pachnie kawa i pieczone bułki.
O siódmej wszystko lśni: talerze umyte, podłoga w salonie zamieciona, łóżka poukładane, obiad już w połowie gotowy. Gdy mąż wychodzi, mówi mi: Po prostu siedź spokojnie w domu. Jakby siedzenie oznaczało odpoczynek, a nie wieczne krzątanie się w cieńszym wymiarze rzeczywistości. Kiedy zamykam drzwi za nim, zaczyna się drugi etap: pranie jak rozciąganie białych obłoków, mycie podłogi niczym zmywanie z powierzchni czasu, czyszczenie łazienki, zbieranie zabawek, zakupy i odebranie dzieci ze szkoły.
Gdy wracają, cisza znika. Prace domowe, podwieczorek, kłótnie i krzyki, znowu brudne ubrania. W międzyczasie mąż wraca zmęczony, i siada na kanapie oglądać ekran swojego telefonu, jakby wpatrywał się w niewidzialne morze. A gdy proszę o pomoc, odpowiada: Pracuję cały dzień. Raz powiedziałam: Ja też, rozzłościł się. Stwierdził, że przesadzam, że nie znam prawdziwego zmęczenia.
Pewnego dnia powiedziałam mu, że chcę wrócić do pracy. Chcę mieć swoje pieniądze, wyjście z domu, poczuć, że jestem pożyteczna nie tylko jako cień sprzątający. On odpowiedział: A kto będzie zajmować się dziećmi?, Po co się w ogóle z tobą żeniłem?, To egoizm. Teściowa, jak zjawa z innego świata, wtrąciła się: Dobra żona siedzi w domu.
Zaczęłam czuć się niewidzialna. Nikt nie pyta mnie, jak się czuję. Nikt nie dziękuje. Jeśli zupa przesolona narzekają. Jeśli dom rozrzucony moja wina. Jeśli dzieci przynoszą słabe oceny znów to moja odpowiedzialność. Wszystko spada na mnie, jakby ciężar domu miał swoje własne grawitacyjne pole.
Pewnego dnia wybuchłam. Myłam talerze o dziesiątej wieczorem, z bolącymi plecami, gdy usłyszałam jak mąż mówi przez telefon: Żona nie pracuje, siedzi w domu. Upuściłam talerz do zlewu i rozpłakałam się, jakby cieknące łzy rozmazywały granice snu i jawy.
Czuję się zmęczona. Zmęczona pracą bez wynagrodzenia, bez stałych godzin, bez uznania. Zmęczona życiem zamkniętym pomiędzy cztery ściany, które puchną w dziwnych snach. Zmęczona byciem tylko gospodynią.
Już nie wiem, co robić. Czy znosić, czy walczyć, czy szukać pracy, nawet jeśli to wywoła burzę w małżeństwie.
Czy gospodyni to uprzywilejowana rola, czy ciężar, którego nikt nie chce dostrzec?