Życie małżeńskie Elżbiety na początku wydawało się piekłem. Wyszła za Andrzeja dość młodo i zamieszkała u niego w domu. Jej mąż mieszkał z matką, jego ojciec, dwa lata wcześniej, odszedł z tego świata. Mieszkali na wsi, niedaleko rodzinnego domu dziewczyny. Młoda mężatka często uciekała z domu, próbowała wrócić do rodziców, ale jej matka nawet nie otwierała drzwi. Krzyczała przez otwarte okno, że powinna wrócić do męża i cierpliwie przeczekać, a wszystko się ułoży. Kiedy Ela dowiedziała się, że jest w ciąży, Andrzeja zabrano do wojska, a ona została z teściową, tyranką.
Była to bardzo dominująca kobieta, która przywykła do tego, że wszystko robiła po swojemu. Synowa nie miała w niej żadnego wsparcia, nawet kiedy urodziła syna. Jedyne, co jej radzono, to cierpliwość.
Minęły dwa lata, mąż kobiety wrócił z wojska, ale w jej życiu nic nie zmieniło na lepsze, wręcz przeciwnie. Wszystko stało się jeszcze gorsze. Andrzej nigdy nie wspierał żony, w każdej sytuacji stawał po stronie matki. Chciała się z synem wyprowadzić, ale nie miała dokąd pójść. Mimo okropnego zachowania teściowej, dziewczyna opiekowała się nią na starość.
Mąż traktował Elę jak służącą i do tego ją zdradzał. Kiedy opowiadała matce o wszystkim, co ją spotkało, w odpowiedzi słyszała tylko jedno: „Musisz wytrzymać”.
Minęło kilka lat, Andrzej zrobił sie straszy i bardziej spokojny. Czasami nawet pomagał żonie w pracach domowych i dobrze ją traktował. Syn również pomagał rodzicom, w każdy możliwy sposób. Najwyraźniej matka miała rację, że trzeba być cierpliwym. Kobieta znalazła spokój i szczęście na starość, zasłużyła na to.