„Weź się w garść, ślub się odbędzie!” Powiedziała matka panny młodej i poszła przejąć kontrolę nad sytuacją, chociaż pan młody już dawno uciekł z inną kobietą. Kinga siedziała w swoim pokoju i bezlitośnie rozmazała makijaż ślubny na twarzy, rozcieńczając łzy. Wesele miało się rozpocząć, ale pan młody zniknął.
Zniknął z inną wiejską dziewczyną. Kobieta płakała i martwiła się nie o utratę ukochanego (na świecie jest mnóstwo mężczyzn, a nawet więcej kabli, jeśli ten jeden wyskoczy ze statku, znajdzie inny, to nic wielkiego), ale o wstyd, który niewątpliwie będzie ją prześladował do końca życia.
Jej współmieszkańcy zawsze będą pamiętać, że jej pan młody uciekł od niej tuż przed ślubem. Nigdy tego z siebie nie zmyje. Kiedy matka panny młodej ją zobaczyła, zmarszczyła brwi.
– Kinga, weź się w garść i umyj. Coś wymyślę. Ślub się odbędzie.
– Mamo, nic nie rozumiesz. Zostanę uwięziona. Nie mogę tak żyć.
Matki Kingi, Olga przewróciła oczami.
– Zamknij się i umyj twarz.
Po tych słowach spoliczkowała córkę, żeby zwróciła na nią uwagę, po czym wyszła z domu, wsiadła do samochodu sąsiada i poprosiła go, aby zawiózł ją na dworzec kolejowy.
Tam podeszła do faceta i zaproponowała, że zapłaci mu, jeśli odegra rolę pana młodego na weselu. Facet się zgodził.
Ślub się odbył. Nikt nie zauważył zamiany, a niewielu krewnych widziało chłopaka Kingi. Jedyną zaskakującą rzeczą było to, że po stronie pana młodego nie było żadnych krewnych. Ale żeby to wyjaśnić, wymyślili historię, że był sierotą.
Michał bardzo naturalnie odegrał rolę pana młodego. Mocno przytulił pannę młodą, uśmiechał się i tańczył z przyjemnością. Uzgodnili, że wkrótce wrócą do siebie, ale po ślubie mężczyzna odmówił.
Postanowił lepiej poznać Kingę zanim staną się prawdziwą rodziną.
