Gdy zabierałam swoją mamę do miasta nie mogłam powstrzymać łez, widząc jak żegna się ze swoją wsią, w której mieszkała przez całe życie

Moja matka rozpoczęła poranek od pakowania swoich rzeczy. Kilka razy otwierała swoją szafę, starannie przeglądając zawartość starymi dłońmi. Znajdowały się tam rzeczy, które według mnie były już niepotrzebne – wyblakłe chusty, lniane ręczniki, które nie były już dostępne w żadnym sklepie. Byłam cicha obserwatorką tych czynności. Stałam i patrzyłam, moja mama unikała rozmów. Mogłam zobaczyć, jak trudno było jej pożegnać się z wiejskim domem, miejscem pełnym wspomnień, gdzie spędziła całe swoje życie.

Dzisiaj przeprowadzka stała się rzeczywistością. W jej oczach brakowało jednak radości, mimo świadomości, że jest kochana i że czeka na nią nowy dom w mieście, gdzie mieszkają jej wnuki, wychowane na babcinych ciastach i bajkach. Zamiast korzystać z walizek czy toreb, skrupulatnie zwijała swoje rzeczy w małe pakuneczki- zwyczaj sprzed lat.

Mama jest świadoma, że mogę dostarczyć jej wszystko, czego będzie potrzebowała: odzież, obuwie, pościel…, ale nie przeszkadzałam jej w wyborze tego, co chciała ze sobą zabrać. Wiedziałam, że powinnam pozwolić jej na zabranie wszystkiego, co jest dla niej ważne i bliskie, bo wiem jakie to jest dla niej trudne.
Dzisiaj, kiedy przenoszę moją mamę z wiejskiego domu do miejskiego, czuję, że moim obowiązkiem jest zapewnienie jej komfortu i opieki. Czuję się teraz matką dla mojej starzejącej się mamy.