Zorientowałam się, że mój były mąż mnie zdradza, bo nagle zaczął zamiatać chodnik przed domem. Brzmi to jak sen szalonego kota a może i był to tylko sen. On był elektrykiem, dłubał z kablami i śrubokrętami w swoim warsztacie w garażu. Całe dnie miał głowę zanurzoną w pracy, klienci wpadały po części i porady, a ja gotowałam obiad w kuchni. Do domowych obowiązków nie miał serca zawsze mówił, że to nie jego bajka. Jak miał chwilę dla siebie, wolał usiąść przed telewizorem z piwem, pograć w szachy z kolegą, zostawić na grillu kiełbasę pachnącą czosnkiem. Był spokojny, unikał awantur, nie szukał zabawy w pubach, nie był z tych, których się podejrzewa.
Nasza ulica ulica Klonowa na obrzeżach małego miasta pod Łodzią była jak szerokie leśne przejście. Klony sypały liście, ptaki gubiły pióra, wiatr nanosił warstwę kurzu. Zamiatanie? Codzienność, zwłaszcza na wiosnę. Zawsze to ja, Natalia Gajewska, z miotłą o świcie żegnałam się z drzemką. Rytm trwał latami.
Aż do dnia, gdy do domu obok wprowadziła się nowa sąsiadka. Niektórzy mówili, że to pani Iwona. Powietrze pachniało świeżo skoszoną trawą. Tamten dom ciągle ktoś wynajmował na kilka miesięcy, więc obrót ludzi przestał już kogokolwiek dziwić.
Po jakimś czasie mój mąż, Andrzej, zaczął powtarzać:
Nie męcz się, dziś ja wyjdę z miotłą!
Na początku myślałam, że jakiś cud wreszcie pomógł! Wykorzystywałam czas na inne sprawy: ścierkę, garnki, sprzątanie, pilnowanie rachunków. Nie kontrolowałam go, po co miałam?
Ale on nagle zaczął zamiatać codziennie. I zawsze idealnie o siódmej rano. Zazwyczaj nie trzymał się żadnych godzin, poza spotkaniami z klientami. Więc to już śniło mi się jak powtarzający się film dzień świstaka.
Któregoś dnia przez okno zobaczyłam surrealistyczny widok: mój Andrzej, z miotłą, stoi jak zamurowany, patrzy, śmieje się, rozmawia. A naprzeciwko pani Iwona z kubkiem kawy, w szlafroku w maki. Pomyślałam: Może przypadek. Ale kolejnego dnia było to samo, i znowu, i znowu. Byli jak postacie, które mają ustaloną rolę poranny teatrzyk na mojej ulicy.
Później zaczęłam zauważać, że nie tylko rano się kręcą. Raz w sobotę Andrzej powiedział, że idzie do pubu na piwo z kolegami. Otworzył drzwi, a ja poczułam, jakby w powietrzu zawisł dym. Patrzę przez firankę wychodzi sąsiadka. Dzień dobry, sąsiedzie, miłego wieczoru!, woła głośno, uśmiechnięta. On odpowiada, a ona dodaje, jakby im się śniło jednocześnie: Ja też idę w to samo miejsce. Idą razem przez mgłę.
Za tydzień to samo Andrzej niby idzie na mecz, piłka nożna przecież go nudziła. A tu zaraz za nim sąsiadka znów wychodzi, rozmawia przez telefon, zmierza w tym samym kierunku. Wszystko przewidywalne, jakby sen próbował mnie ostrzec.
Nie miałam dowodów, nie było SMS-ów, zdjęć tylko układanki i powtarzalne godziny. Coraz częściej śniło mi się, że gonię klony, które nieustannie wypadają z kieszeni Iwony.
Aż pewnego dnia, na jawie czy we śnie, patrzę mu w oczy i mówię:
Wiem, że jesteś z nią.
Spojrzał, zamilkł, oczy jakby złowiły nagle światło księżyca. Zaprzeczył szeptem, ale ja już wiedziałam.
Widziałam was. Codziennie. Bez ściemy.
Milczał. Westchnął, zostawił miotłę pod ścianą.
Tak. Jestem z nią. Zakochałem się szepnął.
Wybuchłam jak wrzący barszcz. Kazałam mu wyjść z naszego domu. Dzieci nie mieliśmy, nie było co uzgadniać.
Najbardziej absurdalna scena z tego snu: przymyka drzwi i… przenosi się tuż obok, do tej samej kobiety. Widziałam ich przez okno, jak przez krzywe lustro dwie postacie, których życie przenikało się na chwilę. Ale długo tam nie pomieszkali. Może dwa miesiące ten sen trwał. Potem oboje zniknęli z miasta, przepadli bez śladu w mgle poranka. Nikt nie wiedział, czy wyjechali do Wieliczki, czy do Bielska, czy tylko rozpłynęli się jak zapach wrzosu. Sąsiedzi szeptali na spacerkach, ciotki dyskutowały na niedzielnych obiadach, ale ja, Natalia Gajewska, nie chciałam już wiedzieć nic więcej. To był tylko sen.