Jak to mówią, los rzuca nam kłody pod nogi, ale nie spodziewałam się, że moja kłoda będzie taka ogromna i skomplikowana. Sama sobie zgotowałam ten los. Wpajałam córce, że bez męża to jak bez ręki i mam…
Moja Kasia, moje jedyne dziecko, które samotnie wychowywałam w pocie czoła, ogłosiła, że chce wejść w związek małżeński. I to nie z kimś, kto jest jej rówieśnikiem, nie, zdecydowała się na mężczyznę o 13 lat starszego! Nie mogę tego przeboleć, w głowie mi się to nie mieści. Przez całe życie walczyłam, aby dać jej wszystko, co najlepsze, a teraz wydaje się, że moje wysiłki idą na marne.
Pracowałam jak wół, żeby Kasia miała lepsze życie. Dbałam nie tylko o to, co materialne, ale i o jej charakter, zawsze powtarzałam, że musi być silna, niezależna. I owszem, silna jest. Może za silna? Bo teraz, kiedy patrzę na jej wybór życiowego partnera, zastanawiam się, gdzie popełniłam błąd. Kasia, moja duma, zawsze miała głowę pełną marzeń i celów. Aż do teraz. Teraz wydaje się, że jej jedynym marzeniem jest ten mężczyzna, chociaż dla mnie to duży dzieciak, bo jak inaczej go opisać?
Robert ma za sobą dwa małżeństwa. Tak, dobrze czytacie, dwa. I dwójkę dzieci z różnymi kobietami. A moja córka? Trzecia w kolejce. Serce mi pęka, gdy o tym myślę. Jak mogę nie być zdenerwowana? Jak mogę położyć głowę na poduszce i spać spokojnie, wiedząc, że moje dziecko wchodzi w coś, co nijak nie przypomina prawdziwej miłości i dobrego związku?
Kiedyś, będąc młodszą, często powtarzałam Kasi, że powinna znaleźć sobie męża, nie spędzić życia w samotności. Ja byłam sama i jak ognia chciałam strzec przed tym córkę. A teraz, kiedy znalazła, żałuję swoich słów. Czy naprawdę o to chodziło? O męża za wszelką cenę? Nigdy nie chciałam, aby moje słowa stały się przekleństwem. Lepiej by było, gdyby była sama, aniżeli wiązała się z kimś takim.
Rozmawiałam z Robertem, próbując zrozumieć, co nim kieruje. Mówię mu, że Kasia to młoda dziewczyna, dla niego jak dziecko, co on wyprawia?! Ale to, co usłyszałam, tylko pogłębiło moje obawy. Wydaje się, że mało go interesuje Kasia, nie zna jej, jak powinien. A o swoich byłych? Unika tematu jak ognia. Nie wiem, co moja córka w nim widzi, bo ani on wykształcony, ani szczególnie przystojny. Ot, zwykły człowiek, jeszcze parę lat i zacznie siwieć, chorować, a moja córka co wtedy? Czuję, że dla niego Kasia to tylko kolejny trofeum, a dla niej on… on jest całym światem.
Co robić? Jak przemówić do rozsądku córce, która jest zakochana po uszy i nie widzi świata poza nim? Jak mam jej wyjaśnić, że miłość to nie tylko uczucie, ale też wspólne wartości, zrozumienie, szacunek? Boję się, że moje słowa to jak rozmowa ze ścianą.
Przeczytaj także: „Zabieraj swoje wnuki i wynoś się z naszego mieszkania!”. Tak postawiłam teściową do pionu
Tak bardzo chciałam dla niej szczęścia, ale czy to, co teraz ma, można nazwać szczęściem? Boję się, że nie. A jednak, co mogę zrobić? Tylko patrzeć i modlić się. Chyba że wy możecie mi coś doradzić.
