Wiecie, dzieci, już od lat mieszkam w tym domu spokojnej starości i czasem wspominam, jak to kiedyś bywało. W naszym bloku była taka staruszka… z mieszkania numer dwadzieścia trzy. O, nikt jej tam nie lubił. Nawet imienia nikt dokładnie nie znał ani jak się nazywa, ani po ojcu. I, szczerze mówiąc, nikomu nie zależało.
Była taka malutka, siwa, w grubych okularach, które zamiast oprawek miały przyklejone plastrem szarym i brudnym. Chodziła cichutko, szurając nogami w starych, wytartych butach z dziurawymi czubkami. W ręce niosła zniszczoną siatkę, a za nią biegał mały piesek malutki, ale szczekał okropnie, jakby był ogromnym stróżem. Szczekał na każdego, kto zbliżał się do jej drzwi, a tych gości było wielu bo sąsiadów denerwowały trzy rzeczy.
Po pierwsze telewizor. Och, jak on ryczał od rana do nocy, i to na całą głośność. Po drugie karaluchy, które wypełzały z jej mieszkania do całej klatki. I po trzecie ten stęchły, nieprzyjemny zapach, który nie wietrzał się nawet w windzie i na schodach.
I to wszystko doprowadzało ludzi do łez. Przychodzili, kłócili się, pytali: „Kiedy to się wreszcie skończy?” A staruszka patrzyła na nich swoim małym, zmrużonym wzrokiem, uśmiechała się jak dziecko i mówiła:
Zaraz, zaraz
I na chwilę się uspokajało. Ale nie na długo, bo wszystko wracało.
A wiecie, jak się nazywała? Zofia Janiszewska. Miała prawie osiemdziesiąt pięć lat. W zeszłym roku ciężko zachorowała przeziębienie tak silne, że prawie ogłuchła. Chciała aparat słuchowy, ale pieniędzy nie było, a kolejka długa. Emeryturka marne trzeba płacić rachunki, leki kupować, a jeszcze dla pieska Bąbelka jej jedynego słoneczka.
Ten Bąbelek to był prawdziwy przyjaciel! Pojawił się u niej wiele lat temu, kiedy mąż umarł, a dzieci i krewni nie, nikogo nie było. Zofia szła ze sklepu w deszczu i zobaczyła na śmietniku małego szczeniaczka brudnego, drżącego, takiego samotnego. Chciała przejść obok, bo sama ledwo trzymała się na nogach, ale on podążył za nią. I tak już został, stał się dla niej całym światem.
To mieszkanie… To mieszkanie było jak mini-składzik czarownicy: wszystko brudne, śmierdzące, a karaluchy biegały po kątach. Ale Zofia pewnie albo nie zauważała, albo nie chciała zauważać. A sąsiedzi coraz bardziej się wściekali walka zdawała się beznadziejna.
Aż pewnego dnia pojawiła się Krysia nowa sąsiadka, po rozwodzie, z dzieckiem. Z ulgą podpisała umowę najmu i na początku nie zwracała uwagi na smród i karaluchy. Ale kiedy wieczorem zobaczyła, jak po kuchennym stole biegają dwa karaluchy, aż się wzdrygnęła. I zaczęła walczyć z tym bałaganem.
Ale ciekawa rzecz sąsiadka z trzeciego piętra opowiedziała jej o Zofii Janiszewskiej. O całej tej historii z telewizorem, karaluchami i smrodem. Krysia współczuła staruszce, bo rozumiała, jak to jest być samotną. Postanowiła pomóc.
I zaczęło się nowe życie: Krysia z synem Bartkiem chodzili do babci, pomagali, kupowali jedzenie, bawili się z Bąbelkiem. Staruszka cieszyła się, że nie jest sama, a w Krysi i Bartka weszła nowa rodzina.
Z czasem smród zniknął, karaluchy też, a telewizor przestał ryczać. Ale plotki zaczęły krążyć że Krysia chce zabrać sobie mieszkanie. Ale jej to było obojętne ważne, że mogła dać Zofii trochę ciepła.
Minął prawie rok. Pewnego dnia Zofia Janiszewska odeszła. Żegnano ją spokojnie, bez zbędnego hałasu, tak jak pewnie sama by chciała. Bąbelek został z Krysią i Bartkiem teraz byli prawdziwą rodziną.
Więc, dzieci, życie bywa czasem ciężkie i niesprawiedliwe. Ale nawet w starości, u tych, o których zapomniano, może narodzić się małe cud gdy ktoś przyjdzie i przyniesie trochę ciepła i troski. To właśnie jest prawdziwe szczęście.
